مقدمه : آتنای عزیز از من در مورد سیستم های نرم افزاری پیچیده و پیشرفته سوال کرده بود.

آتنای عزیز هر چقدر خواستم که خودم بنویسم ، دیدم قد و قواره ام اجازه نمی دهد. 

مبحث خیلی گنده تر از این حرف هاست.  اما لینک هایی را برایت مشخص کرده ام که می توانی با استفاده از آنها ، آشنایی نسبی پیدا کنی. 

اگر همین عنوان را در اینترنت سرچ کنی ، خودت خیلی بهتر از من می توانی مطالب مرتبط را مطالعه کنی.


The term ultra-large-scale system was introduced in a 2006 report from the Software Engineering Institute at Carnegie Mellon University authored by Linda Northrop and colleagues. The report explained that software intensive systems are reaching unprecedented scales (by measures including lines of code; numbers of users and stakeholders; purposes the system is put to; amounts of data stored, accessed, manipulated, and refined; numbers of connections and interdependencies among components; and numbers of hardware elements). When systems become ultra-large-scale, traditional approaches to engineering and management will no longer be adequate. The report argues that the problem is no longer of engineering systems or system of systems, but of engineering "socio-technical ecosystems"


دفتر معاونت وزیر ارتش امریکا - شاخه تدارکات و فناوری پروژه تحقیقاتی را برای موسسه مهندسی نرم‌افزار دانشگاه کارنگی ملون تعریف کرد که نتیجه آن یک تحقیق دوازده ماهه در زمینه نرم‌افزارهای سامانه‌های آینده بود. وزارت دفاع به طور مشخص این سوال را مطرح کرده بود:

«قابلیت رویکردهای فعلی مهندسی نرم‌افزار را در ساخت سامانه‌های آینده که شامل بیلیون‌ها خط کد برنامه است، چگونه ارزیابی می‌کنید؟».

پاسخ به این سوال، گزارشی شد که به چالش‌های فرا روی توسعه سامانه‌های فوق کلان مقیاس و زمینه‌های تحقیقاتی مرتبط با آن می‌پردازد. اگرچه مساله بیلیون‌ها خط کد برنامه یک چالش اولیه محسوب می‌شد، با این حال، افزایش اندازه کد برنامه باعث افزایش مقیاس در بسیاری از زمینه‌های دیگر خواهد شد. این مقیاس فوق کلان، چالش‌های فراوانی را به همراه خواهد داشت که بر بسیاری از مباحث مهندسی نرم‌افزار تاثیرات شگرفی را ایجاد خواهد کرد.

همان طور که از نام سامانه‌های فوق کلان مقیاس برمی‌آید، این نوع از سامانه‌ها، سامانه‌هایی هستند که از نظر مقیاس و اندازه فراتر از سامانه‌های امروزی هستند. این «فوق کلان مقیاس» بودن از هر نظر قابل بررسی است: از نظر تعداد خطوط کد برنامه؛ افراد درگیر در سامانه؛ داده‌های ذخیره شده، بازیابی شده، دستکاری شده و پالایش شده؛ میزان اتصالات و وابستگی بین واحدی مولفه‌های نرم‌افزاری؛ عناصر سخت‌افزاری؛ و ... .

«مقیاس» در سامانه‌های فوق کلان مقیاس باعث تغییر همه چیز می‌شود. این سامانه‌ها، لزوماً به شکل نامتمرکز هستند؛ توسط تعداد زیادی از ذی‌نفعان با نیازهای متضاد، توسعه و به کار گرفته می‌شوند؛ به طور مستمر تکامل پیدا می‌کنند؛ از قطعات ناهمگن تشکیل می‌شوند؛ افراد تنها کاربران سامانه نیستند، بلکه بخشی از سامانه محسوب می‌شوند؛ خرابی‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری یک امر کاملاً عادی محسوب می‌شوند و نمی‌توان آن‌ها را یک استثناء در نظر گرفت. همچنین، سامانه‌های فوق کلان مقیاس همزمان مورد استفاده قرار می‌گیرند و نیاز به روش‌های نوین برای کنترل دارند. این ویژگی‌ها، لزوم به کارگیری روش‌هایی را برای استفاده، تولید، استقرار، مدیریت، مستندسازی و تکامل سامانه‌های فوق کلان مقیاس اجتناب‌ناپذیر می‌سازد.

سامانه‌های فوق کلان مقیاس در مقایسه با سامانه‌های امروزی همچون شهرها در مقایسه با ساختمان‌ها هستند. آن‌ها به نوعی یک زیست‌ سامانه محسوب می‌شوند. مقیاس آن‌ها مرزهایی فراتر از اینترنت را در برمی‌گیرد.  

یکی از روش‌های درک تفاوت مقیاس بین سامانه‌های سنتی و سامانه‌های فوق کلان مقیاس، مقایسه ساختمان‌ها با شهرها است. در مقام مقایسه می‌توان طراحی و ساخت سیستم‌های بزرگ امروزی را همانند ساخت یک ساختمان بزرگ یا یک سیستم زیرساختی (مثل سیستم توزیع آب یا برق) دانست. در مقابل، سامانه‌های فوق کلان مقیاس دارای درجه پیچیدگی شبیه شهرها هستند.
در ابتدا به نظر می‌رسد طراحی و ساخت یک شهر به سادگی طراحی و ساخت تعداد زیادی ساختمان است. اما این گونه نیست. شهرها توسط سازمان‌های مجزا ساخته نمی‌شوند. بلکه، توسط اقدامات و کنش‌های بسیاری از سازمان‌های منفرد ایجاد می‌شوند که به شکل محلی و در طول زمان کار می‌کنند. یک شهر توسط نیازمندی‌های از قبل شناخته شده، شکل نمی‌گیرد؛ بلکه، آن چه یک شهر را شکل می‌دهد، اقدامات متعادل و هماهنگ تعداد زیادی سازمان در طول زمان است.

برگرفته از هسته پژوهشی معماری سیستم های اطلاعاتی(+)