نکته : این نوشته مانند تمامی نوشته های من بدون روتوش و سانسور و نظم و ترتیب می باشد. 

نکته دوم : این متن شامل هیچ کدام از دوستان وبلاگی  من نمی شود. 


 این روزها کسانی درباره مهاجرت حرف می زنند که خودشان یک ماه دوری از خانواده را حس نکرده اند. 

این روزها کسانی از مهاجرت حرف می زنند که فعلا بابا جونش داره پول توجیبش رو میده. 

این روزها کسانی از مهاجرت حرف می زنند که نمی توانند در یک شرکت فکستنی در ایران کار کنند. چه برسد به دعوت نامه. پس لطفا دهنت را گل بگیر آقای عزیز. 

برای من درباره مهاجرت ذهنی می نویسی در حالی که من در 8 سالگی ام مهاجرت های ذهنی ام را با مرتضی مطهری و کانت و نیچه و صادق هدایت و کافکا و شریعتی تجربه کرده ام. 

پس فعلا 17 سال است که مهاجرت کرده ام. 

هر موقع اونقدری سواد و دانش و تجربه داشتی که برایت از چندین کشور دعوت نامه فرستاندند و در بحبوحه ماندن و رفتن گیر کردی ، بعد بیا باهم حرف می زنیم.

این افراد برایشان همیشه شرایط گل و بلبل بوده است. به عبارتی بهتر است بگویم که خود را کور و کر کرده اند که مبادا چیزی را بشنوند که با باورهای آنها در تضاد باشد. 

اینها همان هایی هستد که فعلا سنگ کوروش را به سینه می زنند اما تورک و کورد و لر و لک و هرچه غیر فارس باشد را مسخره می کنند. 

با خودم می خندم که وقتی می بینم که خودم و خودم و تنها خودم باید تمامی هزینه های این مهاجرت را بپردازم. 

هزینه ای که اگر سرانگشتی با خودم حساب کنم که شامل : 

حساب بانکی خارج از کشور ، صدور ویزا ، آزاد کردن مدرک ، مدرک آیلتس ، مدرک تست دف ( زبان آلمانی ) ، هزینه های رفت و آمد به تهران ، اجاره خانه در خارج از کشور ، حساب بانکی داخل کشور ، و هزار تا کوفت و زهر مار دیگه که میشه حدود 100 الی 120 میلیون تومن.

چاره ای هم ندارم به جز کار کردن در این مملکت. چون پدر پولداری ندارم که این هزینه ها را بپردازد. 

شاید شما دوستان عزیز بگویید احساسی نوشته ای ، اما من متنفرم از هرچیزی که باعث فیلتر شدن نوشته شود.

من با احمد محمود و صادق چوبک و صادق هدایت و سلین بزرگ شده ام . پس انتظار نداشته باشید که ماسمالی کنم و اعمال فیلتر کنم. 

برای کسی که از من می نویسی : 

هر موقع تونستی 15 سال پول توجیبی و هزینه های خودت رو دربیاری ، هر موقع تونستی که خانواده ات رو از بحران نجات بدی ، هر موقع از چند تا کمپانی معرف برات دعوت نامه فرستادند ، هر موقع تونستی به 5 تا زبان زنده دنیا حرف بزنی ،بعدش بیا با هم در مورد تخصص و مهاجرت  حرف می زنیم. 

اینها فعلا فقط یه چشمه بود. اما حواست باشه که این ها رو بتونی تا 24 سالگی ات کسب کنی. 

سخن آخر : 

" به قول شاهین نجفی ، حاجی واسه ما دیگه جانماز آب نکش ، ما آخر خطیم ، اونور ترش "